Początki polskiej emigracji do Stanów Zjednoczonych sięgają końca XVIII i początku XIX wieku, a pierwsza znacząca fala miała miejsce po rozbiorach Polski (1772-1795), kiedy państwo polskie zostało podzielone i przestało istnieć. W tym okresie wielu Polaków uciekło przed politycznymi zawirowaniami i represjami pod rządami obcych władców, szukając wolności i bezpieczeństwa w Nowym Świecie.

W XIX wieku nastąpiła druga fala polskiej imigracji, spowodowana głównie trudnościami ekonomicznymi i następstwami nieudanych powstań przeciwko obcej okupacji. Najbardziej znaczącym z nich było powstanie listopadowe z 1830 r., które skłoniło tysiące Polaków do opuszczenia Polski i osiedlenia się w Stanach Zjednoczonych. Polscy Amerykanie zaczęli tworzyć zwarte społeczności w miastach takich jak Chicago, Nowy Jork i Buffalo, przyczyniając się do rozwoju tkanki kulturowej i społecznej kraju.

Jeśli jesteś obywatelem Wielkiej Brytanii, możesz zastanawiać się, jak zachować obywatelstwo Unii Europejskiej po Brexicie i mieć łatwy dostęp do unijnego rynku pracy, swobody podróżowania po strefie Schengen. Jeśli masz polskie korzenie, twoi rodzice, dziadkowie lub pradziadkowie urodzili się w Polsce, istnieje szansa, że ty również nabyłeś polskie obywatelstwo i kwalifikujesz się do potwierdzenia polskiego obywatelstwa. W ten sposób możesz uzyskać polski paszport, który jest również paszportem Unii Europejskiej i uzyskać prawa obywatela UE dla siebie i członków swojej rodziny.

Obywatele polscy zostali ewakuowani do Iranu w 1942 roku. Główny szlak prowadził przez Turkmenistan do obozu w Iranie, a dalej do obozów w Teheranie. Łącznie do Iranu trafiło ponad 116 000 osób, w tym około 40 000 cywilów. Wśród ewakuowanych było prawie 18 000 dzieci.

Polacy nie mogli długo pozostać w Iranie. Polski rząd mógł liczyć jedynie na pomoc Brytyjczyków w znalezieniu schronienia dla polskich obywateli. Rząd brytyjski zgodził się na ewakuację polskiej ludności z Iranu i stworzył plan rozmieszczenia osiedli dla polskich uchodźców na terytorium Wielkiej Brytanii. Polscy obywatele zostali przetransportowani drogą morską do obozów przejściowych w Indiach Brytyjskich, a stamtąd do Indii, Afryki, Meksyku i Nowej Zelandii. 

Jeśli masz polskie korzenie (nawet jeśli urodziłeś się za granicą) i powiedzmy, że Twój rodzic, dziadek lub pradziadek był Polakiem, najprawdopodobniej jesteś również obywatelem polskim. Na tej podstawie możesz potwierdzić swoje polskie obywatelstwo i ubiegać się o polski paszport, który jest również paszportem europejskim i pozwala pracować, mieszkać i studiować w dowolnym miejscu w Unii Europejskiej.

Oferujemy bezpłatną ocenę kwalifikowalności do polskiego obywatelstwa przez pochodzenie, pytając o szczegóły dotyczące polskich przodków, analizując posiadane dokumenty i sprawdzając informacje o członkach rodziny, które są kluczowe dla ustalenia, czy kwalifikujesz się do ubiegania się o polskie obywatelstwo.

Biorąc pod uwagę zarówno przepisy Konstytucji, jak i ustawy o obywatelstwie polskim, zarówno osoby posiadające obywatelstwo innego państwa, jak i bezpaństwowcy (osoby nieposiadające żadnego obywatelstwa) mogą zostać naturalizowani jako obywatele polscy poprzez nadanie obywatelstwa polskiego.

Obowiązujące przepisy prawa nie określają żadnych zasad ani wymogów naturalizacji poza złożeniem wniosku, a ustawodawca w żaden sposób nie ogranicza dostępu do nabycia obywatelstwa polskiego w ten sposób. Ponadto Konstytucja RP również nie określa przesłanek nadania obywatelstwa.

Jedyny wymóg formalny ograniczający Prezydenta do wydania zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego został określony w art. 7 Konwencji Haskiej. 7 Konwencji Haskiej. Art. 7 stanowi, że zrzeczenie się obywatelstwa może nastąpić pod warunkiem, że wnioskodawca posiada obywatelstwo innego państwa. Zapobiega to przypadkom bezpaństwowości. W związku z tym, oprócz innych dokumentów, osoba ubiegająca się o zrzeczenie się obywatelstwa polskiego powinna załączyć dokument potwierdzający posiadanie innego obywatelstwa lub przyrzeczenie nadania takiego obywatelstwa.

Proces integracji Polski rozpoczął się w Atenach 8 kwietnia 1994 roku, kiedy to Polska złożyła wniosek o członkostwo w Unii Europejskiej. Polski wniosek został potwierdzony przez wszystkie państwa członkowskie na konferencji w Essen w dniach 9-10 grudnia 1994 roku.

Traktat akcesyjny podlegał zatwierdzeniu i przyjęciu bezwzględną większością głosów przez Parlament Europejski (9 kwietnia 2003 r.) oraz jednogłośnie przez Radę Unii Europejskiej (14 kwietnia 2003 r.).

Kolejnym etapem była jego ratyfikacja przez wszystkie państwa członkowskie zgodnie z wymogami konstytucyjnymi obowiązującymi w każdym kraju (z wyjątkiem Irlandii). Traktat wszedł w życie po zakończeniu unijnej procedury ratyfikacyjnej. W Polsce proces jego przyjęcia przyjął formę ogólnokrajowego referendum, które odbyło się w dniach 7-8 czerwca 2003 roku. Polscy obywatele odpowiadali na pytanie: "Czy wyraża Pan/Pani zgodę na przystąpienie Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej?".

Według oficjalnych wyników PKW do urn poszło 58,85% uprawnionych do głosowania (tj. 17 586 215 osób) z 29 868 474, z czego 77,45% (tj. 13 516 612) odpowiedziało "tak" na zadane pytanie. 22,55% z nich (tj. 3 936 012) odpowiedziało "nie". Oddano również 126 194 nieważnych głosów.