Po urodzeniu można nabyć obywatelstwo na następujących zasadach: "prawo krwi" (ius sanguinis) i "prawo ziemi" (ius soli).
"Prawo krwi" mówi, że przez urodzenie nabywa się obywatelstwo kraju rodziców.
W przypadku "prawa ziemi" nabywa się obywatelstwo kraju urodzenia, niezależnie od obywatelstwa rodziców. Co to tak naprawdę oznacza? Jeśli urodziłeś się w Polsce, automatycznie nabywasz polskie obywatelstwo.
Każdy kraj dostosowuje odpowiednie przepisy do swoich interesów i tradycji
Ogólnie rzecz biorąc, kraje emigracyjne stosują "prawo krwi", aby zachować więzi narodowościowe i obywatelstwo. Z drugiej strony, kraje imigracyjne, które dążą do jak najszybszej asymilacji, przyjmują "prawo ziemi". Oznacza to, że ktokolwiek urodził się na ich ziemi, automatycznie otrzymywał obywatelstwo danego kraju.
Polska kieruje się "prawem krwi", jeśli chodzi o nabywanie i przekazywanie polskiego obywatelstwa następnym pokoleniom. Oznacza to, że zgodnie z prawem i niezależnie od tego, czy urodziłeś się w Polsce, czy za granicą, jeśli przynajmniej jedno z twoich rodziców jest obywatelem polskim (lub polskiego pochodzenia), nabywasz polskie obywatelstwo. Mówiąc prościej, jeśli powiedzmy, że twój pradziadek był Polakiem, przekaże swoje obywatelstwo swojemu dziecku (dziadkowi), a następnie twojemu rodzicowi. Postępując zgodnie z "prawem krwi", ty również stajesz się Polakiem.
Polskie prawo dotyczące obywatelstwa ma również zastosowanie do osób urodzonych w krajach, w których obowiązuje "prawo ziemi" (ius soli). Innymi słowy, jeśli urodziłeś się w Stanach Zjednoczonych z polskich rodziców (lub polskiego pochodzenia), pomimo uzyskania obywatelstwa amerykańskiego, będziesz również posiadał obywatelstwo polskie.
Niemcy, Polska, Francja, Ukraina, Australia przyznają obywatelstwo na podstawie "prawa krwi".
Jeśli chodzi o "prawo do ziemi", ma ono zastosowanie w takich krajach jak Argentyna, Brazylia, Chile, Jamajka, Kanada, Kolumbia, Meksyk, Pakistan, Peru, Stany Zjednoczone, Tanzania, Urugwaj, Wenezuela i Barbados.
